"ส่องกระจกเสียที
ดูซิเห็นใคร
นั่นเราใช่ไหม
หรืออะไรครอบงำ
ส่องกระจกเสียที
ใครกันนี่น่าขำ
กิเลสมืดดำ
ยังไม่หนำใจ
เปลื้องมันออกไป"

คำว่า"เปลี้อง"ไม่ได้หมายความเพียงแต่การเปลื้องในสิ่งที่จับต้องได้เพียงเท่านั้น แต่หมายรวมไปถึงอัตตาที่ครอบงำมนุษย์อยู่ตลอดเวลา สิ่งต่างๆที่พวกเราไขว่คว้ามาทั้งชีวิต เงินทอง ชื่อเสียง การงาน หน้าตาในสังคม  สิ่งเหล่านี้ทำให้เราเปลี่ยนจากคนธรรมดาเป็นเทพบุตรได้จริงหรือ? หากเรายอมที่จะถอดสิ่งเหล่านี้ออกไปคุณค่าความเป็นคนของเราจะลดลงหรือไม่? 

 สังคมเล็กๆในซอยฉิมพลีไม่แตกต่างจากสังคมใหญ่ที่ทุกคนได้พบเจอ ผู้คนที่หลงใหลไปกับ"ภาพ"ที่เห็นโดยไม่มองไปให้ลึกกว่านั้นว่าแท้จริงแล้ว ตัวตนของคนคืออะไร  เทพบุตรที่ใช้ชีวิตสวยงามนั้นแท้จริงแล้วก็ไม่ต่างจากคนเดินดินเช่นพวกเรา    

"ดูดีดีเห็นไหม
ว่าเราคือใคร
แค่คนธรรมดา"

*************************

ประพันธ์ทำนอง - ภควรรต สุวรรณเปี่ยม
ผลิตงานดนตรี - คงกฤทธิ์ ศิริกุล
ผู้ฝึกการร้อง - ใจรัตน์ พิทักษ์เจริญ
จัดการโครงการ - จีราวรรณ กล่อมขาว
ควบคุมการสร้างฉาก - สมหมาย ทองหล่อ
ออกแบบลีลา - ปริญญา ต้องโพนทอง
ออกแบบแสง - สุพัตรา เครือครองสุข
ออกแบบฉากและองค์ประกอบศิลป์ - ณัฐคม แช่มเย็น
ช่วยกำกับการแสดง - อศิรพงษ์ รุ่งเจริญพัฒนกิจ
ควบคุมการผลิต - พรินทรา ชูโต
อำนวยการสร้างบริหาร - เพชร โอสถานุเคราะห์
อำนวยการผลิต - วรรณ์ขวัญ พลจันทร์
เขียนบทและกำกับการแสดง - พรรณศักดิ์ สุขี

Bangkok University Theatre Company ดำเนินงานสร้าง
ภาควิชาศิลปะการแสดง มหาวิทยาลัยกรุงเทพ

***************************

ข้อมูลจากสูจิบัตรละครเวที"เปลื้อง"
เนื้องเพลง "แร๊พเปลื้อง"