เหมือนเดินอยู่บนลู่วิ่ง 

ไม่ว่าจะเดินไปไกลแค่ไหน  ใช้เวลามากเท่าไร ก็ยังอยู่ตรงที่เดิม

มีคนคอยกำกับอยู่ข้างๆตลอดเวลา

 มานึกๆดูว่าจุดเริ่มต้นของมันอยู่ที่ไหน

เราเองไม่ใช่หรือที่สมัครใจขึ้นมาบนลู่วิ่งนี้ และเริ่มก้าวเดิน

แต่แล้วเพราะอะไร

ตัวเราเองกลับไม่มีสิทธิที่จะหยุดมัน

เรายังต้องเดินต่อไป เร็วขึ้นและเร็วขึ้น

 ในบางขณะของความคิดอันเหนื่อยล้า

บอกว่าให้พอและหยุดก้าวเดิน  ไม่ว่าลู่วิ่งนี้จะยังหมุนอยู่ก็ตาม

ความคิดชั่วแล่นบอกให้หยุดและยอมที่จะล้มลง

ไม่ว่าจะต้องเจ็บแค่ไหน  ไม่ว่าคนที่คอยคุมอยู่จะต้องเสียอารมณ์สักแค่ไหนก็ตาม

ทั้งที่คิดแบบนี้  ทั้งที่ร่างกายอ่อนล้า

แต่เราก็ขลาดกลัวเกินกว่าที่จะล้ม

หวาดหวั่นกับสิ่งที่จะตามมาอย่างคาดไม่ถึง

และนั่นเอง  ที่ทำให้เรายังเดินอยู่ตรงนี้

เดินทั้งที่รู้ว่าไม่มีวันก้าวไปข้างหน้า  

 ปล่อยเวลาผ่านพ้นพลางพร่ำบอกกับตัวเองว่า

เพราะนี่คือการรับผิดชอบในสิ่งที่ตนเองได้ตัดสินใจ 

นี่คือการแสดงออกของผู้ที่ไม่ยอมแพ้และเข้มแข็ง

มันเป็นอย่างนั้นจริงหรือ? 

 เราไม่รู้

บางครั้งสิ่งที่เจ็บปวดที่สุดอาจไม่ได้มาจากบาดแผลหากเราตัดสินใจที่จะหยุดและล้มลง

แต่ความเจ็บปวดนั้นคงมาจากสายตาของคนรอบข้างที่มองเข้ามา

สายตาที่ตีความไม่ได้  แต่กลับหนักหนาและกรีดลึกในความรู้สึก

เหนื่อย............