หนังสือก็ออกมานานแล้ว แต่เหตุผลที่เพิ่งหยิบมาอ่านเพราะเรื่องนี้กำลังจะมาทำเป็นภาพยนตร์ก็เท่านั้น 

ความรู้สึกหลังจากอ่านNorwegian wood คือ ความว่างเปล่าแต่อัดแน่นอึดอัด  และที่เจ็บปวดที่สุดคือความเหงาบรรลัย

มุราคามิเป็นยอดฝีมืออย่างไม่ต้องสงสัย

ทำไมเราถึงไม่หยิบหนังสือเล่มนี้มาอ่านก่อนหน้านี้  ในวันที่ยังสดใสและดอกไม้บาน  แต่กลับมาเป็นตอนนี้ เวลานี้  มันทำให้รู้สึกอ้างว้างถึงขีดสุด

หากจะพูดถึงความรัก เรื่องราวที่เกิดขึ้นในหนังสือเล่มนี้ สำหรับเราแล้วมันจริงแท้ซะยิ่งกว่าอะไร  สิ่งที่เรารู้สึกได้คือการเติมช่องว่างของกันและกัน  ตัวนาโอโกะพร่ำพูดอยู่เสมอว่าตนเองเป็นคนเหว้าแหว่งอาศัยบนโลกที่บิดเบี้ยว  และทุกคนล้วนเหว้าแหว่ง  แต่ทำไมนาโอโกะถึงต้องการวาตานาเบะ  แล้วทำไมวาตานาเบะถึงต้องการมิโดริ  ทำไมใครๆต่างต้องการใครสักคน  ในเมื่อไม่มีใครเลยที่สมบูรณ์  ทุกคนล้วนมีส่วนที่ขาดหรือเกิน  บางทีอาจเป็นเพราะ  ส่วนที่ขาดเกินออกมานั้น  มาถมได้พอดีกับส่วนเหว้าแหว่งของอีกคนหนึ่ง

คนเราอาจไม่ต้องการวิมานฝันสีชมพูหรือเทพนิยายในชีวิตจริง  แต่หากมีเพียงใครสักคนที่มาเติมความรู้สึกบกพร่องนั้นให้เต็มขึ้นมาได้ และเราก็พร้อมจะเรียก รูปแบบนั้นว่าคือความรัก 

หนังสือเล่มนี้ทำให้เราได้เรียนรู้ว่า ตัวเราเองอ้างว้างมากแค่ไหน  และNorwegian woodเป็นสุดยอดผลงานที่เปล่าเปลี่ยวยิ่งกว่านิยายรักใดๆที่เคยอ่านมา 

ปล.หลังอ่านจบพยายามจะอ่านอีกรอบแต่ทำไม่ได้  เพราะรู้สึกว่าอะไรบางอย่างกำลังจะพังทลายและอาจจะเป็นเราที่ต้องไปอยู่ที่เดียวกับนาโอโกะและเรโกะก็เป็นได้

ปล2. ชอบมิโดริกับนางาซาวะมากเลยอ่ะ  แต่เบื่อนาโอโกะสุดๆ