ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม  แต่พูดอย่างซื่อสัตย์เลยว่า  "ไม่ได้ปล่อยปละ หรือไม่สนใจ"

เรื่องแบบนี้มันพูดยากนะ 

มันเหมือนกับการที่เรามองดูภูเขาสูงจากที่ไกลๆ  เรารับรู้ได้ว่ามันสวยงามน่าสัมผัสแค่ไหน  อยากไปให้ถึง  อยากลองไปยืนบนยอดเขานั้นดูบ้าง  ในใจก็หวังว่าคงจะเป็นประสบการณ์ที่ดีไม่มีวันลืม

แต่เมื่อมาอยู่ที่ภูเขานั้น  เรามองไม่เห็นอะไร  ภูเขาที่ดูไกลๆว่าสูงใหญ่ พอมาอยู่ใกล้ๆกลับไม่สามารถรับรู้ได้  ฉันอยู่ที่ตรงไหน  อีกแค่ไหนจะถึงยอดเขา  ทั้งๆที่เราเองก็ยืนอยู่ในภูเขาที่สวยที่สุด  ใหญ่ที่สุด ระหว่างทางสายตากลับคอยมองออกไปเพื่อให้ได้เห็นภาพภูเขาลูกอื่นๆอยู่ร่ำไป   ไม่มีใครยืนบนภูเขาแล้วเก็บภาพพื้นดินที่เหยียบอยู่  คนส่วนใหญ่มักมองออกไป แล้วเก็บภาพภูเขาที่อยู่ไกลลูกอื่นๆ  โดยลืมไปแล้วว่า  ที่ที่เรายืนอยู่ บนยอดเขาแห่งนี้เป็นสถานที่ๆวิเศษที่สุด

เหมือนความรักที่ยิ่งใหญ่แต่อยู่ใกล้เราจึงมองไม่เห็น 

สุขสันต์วันเกิด  แม่